Książki mojego życia

Jakiś czas temu Filip z bloga Trans Książkowy nominował mnie do zabawy, w której głównym zadaniem jest przedstawienie istotnych dla mnie książek – tych, które zmieniły moje życie bądź chociaż wpłynęły na sposób myślenia. Mogłabym zrobić to na Facebooku, jednak postanowiłam odpowiedzieć postem. Między innymi dlatego, że dawno mnie tu nie było ;). Ale także z powodów mniej przyziemnych. Po prostu o istotnych książkach warto mówić/pisać z uwzględnieniem kontekstu. A to trudno zrobić na profilu. Przejdźmy zatem do dzieła. Obiecuję, że nie będzie ckliwie.

O! A co to? czyli TAG książkowy

Rzadko bawię się w prywatę na blogu, a ostatni TAG pojawił się tu chyba z rok temu. Ale z wielką przyjemnością przyjęłam zaproszenie od Kasi, która postanowiła zadać mi kilka pytań dotyczących moich książkowych preferencji, nawyków i złych wspomnień. Jesteście ciekawi odpowiedzi?

Wakacyjny TAG książkowy

Źródło

Chociaż za oknem nie jest wcale aż tak wakacyjnie, przynajmniej u mnie, to pierwszą wolną chwilę od kilku dni postanowiłam poświęcić właśnie na Wakacyjny TAG książkowy, do którego zaprosiła mnie Dorota z bloga Co przeczytałam. Zapraszam do przeczytania moich odpowiedzi:)

31 sierpnia: Książka, która skończyła się według Ciebie za szybko

Źródło

Właściwie to każda powieść, w której przyzwyczajam się do bohaterów kończy się dla mnie za szybko. Bo chciałabym pobyć z nimi jeszcze trochę. Doskonałym przykładem jest Wiedźmin, którego Sapkowski mógłby rozpisywać w nieskończoność (zwłaszcza, że końcówka nie była satysfakcjonująca).

Plażing: Bohater - ciacho

Źródło

To trudniejsze, niż mogłoby się wydawać, bo literatura z "ciachami" (patrz: romanse) jakoś mnie omija. Przystojniacy rozsiani są jednak po wielu gatunkach literackich - na przykład Jamie z Pieśni Lodu i Ognia czy Jaskier w Wiedźminie. Gdybym jednak miała wybrać ciacho dla siebie byłby to Harry Hole. Tak, wiem, z alkoholikami lepiej się nie zadawać. Ale jego pokiereszowana buźka i masa wad nie przeszkadzają aż tak, jeśli pamięta się o tej błyskotliwości, poczuciu humoru i ogromnym przywiązaniu do tych, których kocha.

Pacha Janusza w komunikacji miejskiej: Co Cię odstrasza w książce?

Źródło

Odstrasza mnie dużo rzeczy, bo jestem czepialska, zwłaszcza jeśli chodzi o literaturę. Odstraszają mnie miłosne historie, które do niczego nie prowadzą, brak wyczucia w mocnych i emocjonalnych scenach, kiepski styl i nieumiejętność pisania dialogów. Ale najbardziej odstrasza mnie głupota - nie ważne czy autora, czy bohaterów. To największa wada, której nigdy nie przeboleję.

Budka z lodami: Książka, którą spotykasz na każdym kroku.

Źródło

Może być na to tylko jedna odpowiedź: Zanim się pojawiłeś. W związku z niedawną premierą ekranizacji powieści, widzę ten tytuł dosłownie wszędzie. Plakaty w księgarniach, dziewczyny idące ze swoim egzemplarzem pod pachą i ta okładka, znajdująca się w każdym zestawieniu Top 10 księgarni, na której stronę wchodzę. Aż chciałoby się zamknąć oczy i przeczekać ten szum.

Upał: gorąca okładka.

Źródło

Gorąca? Bardzo proszę. Ta okładka cała aż płonie:)

A może by tak rzucić wszystko...: Jaki tytuł mógłby nosić Twój tegoroczny urlop:

Źródło

Zdarzyło się pierwszego września (albo kiedy indziej) - tytuł (ale tylko tytuł) powieści Pavola Rankova nadaje się idealnie. Bo urlop będzie pewnie w ostatnim możliwym momencie, albo kiedy indziej czyli na święty nigdy ;)

Grill: Książka, do której możesz wracać co tydzień.

Źródło

Do żadnej książki nie wracam i nie mogłabym wracać co tydzień. Głównie dlatego, że czytam już inne rzeczy, które uniemożliwiłyby mi ten plan. Poza tym nie mam zamiaru sprawić, by moja ulubiona powieść mi spowszedniała. Ale są teksty, które mogę czytać nawet co dzień. To wiersze Tadeusza Różewicza, mojego ukochanego polskiego poety. Sięgam po tomik, na chybił trafił wybieram wiersz i czytam, żeby nie zapomnieć, jak piękne i trudne są to utwory.

To by było na tyle. A jak Wy odpowiedzielibyście na te pytania? Jeśli macie ochotę - zapraszam do wykonywania TAGu. Następny post już w środę. Obiecuję, że tym razem będzie to recenzja. I to nie byle jakiej książki ;)

Wiosenny TAG książkowy

Źródło zdjęcia

Ach... wiosna! Ptaszki śpiewają, drzewa kwitną a alergicy przeklinają tę pełną pyłków porę roku. Z racji, że nie należę do tej nieszczęśliwej grupy ludzi, postanowiłam wykorzystać zaproszenie Kamila z bloga Świat Bibliofila i na swój sposób uczcić piękną pogodę - mówiąc o książkach :) Zapraszam do przeczytania moich odpowiedzi w Wiosennym TAGu Książkowym.

Bocian, czyli książka, do której co roku wracasz

Rzadko wracam do książek - prę do przodu zostawiając za sobą kolejne przeczytane tomiszcza. Jest jednak kilka powieści, które lubię sobie od czasu do czasu przypomnieć. Nie co roku, ale raz na kilka lat, a czasem, jeśli najdzie mnie ochota, po paru miesiącach:

Rok 1984 George'a Orwella, Zagubieni chłopcy Orsona Scotta Carda i Wiedźmin Andrzeja Sapkowskiego to książki (i seria), do których powracam najczęściej. Czasem tylko we fragmentach, jak w przypadku Wiedźmina, a czasem w całości, w przeciągu dnia lub dwóch, gdy najdzie mnie ogromna ochota na ponowne spotkanie z bohaterami, których pokochałam.

Przebiśnieg, czyli pierwsza książka, jaką przeczytałaś tej wiosny

Lubimy Czytać podaje, że moją pierwszą wiosenną książką - przeczytaną dokładnie 23 marca - jest Wróżenie z wnętrzności Wita Szostaka. Nie jest to zbyt wiosenna lektura, jeśli oczywiście przyjąć, że powinna być ona lekka i przyjemna. Powieść Szostaka dalece odbiega od tego opisu. Jeśli macie ochotę odrobinę pomyśleć podczas czytania, to Wróżenie z wnętrzności może być dla Was idealne.

Marzanna, czyli książka-rozczarowanie, którą z chęcią byś utopiła

Idea topienia książek nie jest mi zbyt bliska. Chyba wolałabym spalić te, które mnie zawiodły. Całe szczęście ostatnio niezbyt często się zawodzę - literatura, którą wybieram, okazuje się doskonała na daną chwilę. Jednak zdarzają się też rozczarowania: jednym z nich jest Dom ciszy Blanci Busquets. Po autorce spodziewałam się wszystkiego co najlepsze, otrzymałam zaś dość miałką papkę, którą z powodzeniem napisałby mało utalentowany uczeń gimnazjum. Srogi zawód.  

Motyl, czyli nowo odkryty autor, którego pokochałaś

To pytanie jest trudniejsze, niż mogłoby się wydawać. Bo chociaż nie brak mi zachwytów, to do miłości daleko. Jest jednak jeden pisarz, w którym zakochałam się stosunkowo niedawno, bo pod

koniec 2014 roku. Mowa oczywiście o.... Jeffreyu Eugenidesie! Tak, wiem - to nazwisko pojawia się przy każdym możliwym TAGu, ale to chyba właśnie świadczy o przeogromnej miłości, którą darzę tego Pana. Ekhm to znaczy jego książki. Niestety autor uwziął się na wszystkich swoich fanów i uparcie nie wydaje niczego nowego. Panie Eugenides, litości, ja tu usycham!

Krokus, czyli piękna i wyjątkowa książka

Jest ich kilka, tak naprawdę niewiele, bo wyjątkowa książka to rzecz rzadko spotykana. Musi być idealna w każdym calu, mądra i wzruszająca, zabawna i pełna ludzi z krwi i kości, a nie papierowych bohaterów. Taką wyjątkową powieścią jest Zabić drozda Harper Lee - powieść cudo, przy której płakałam jak dziecko i śmiałam się do rozpuku. Kiedy o niej myślę nie mogę się nie uśmiechnąć. Mogłabym wymienić jeszcze kilka wyjątkowych książek, ale tym razem to ta przyszła mi do głowy jako pierwsza.

Zawilec, czyli książka, którą spotykasz wszędzie

Aż kusi, by odpowiedzieć tak samo, jak Kamil i wymienić nazwisko pewnego Remigiusza, o którym jest strasznie głośno. Ale nie, nie mam zamiaru dołączać się do tego wielogłosu o Mrozie. Książką, którą spotykałam i nadal spotykam wszędzie jest Historia pszczół Mai Lunde. Norweska autorka szturmem wdarła się do blogosfery i od czasu premiery jej pierwszej książki dla dorosłych trudno jest znaleźć choć jeden dzień, w którym ta śliczna okładka z pszczołą nie mignęła mi przed oczami choćby raz.

Cudowne skowronki, czyli osoby, które nominuję do wykonania TAGu

Ostatnio nie było żadnych nominacji, więc tym razem chętnie wytypuję skowronki:
Dorota Ka
Monika
Miłka

#3 Liebster Blog Award + zaległy Zimowy Tag Książkowy

Dawno już nie było tu żadnych prywatnych wynurzeń, tagów, zabaw, ani nawet stosu. Dlatego dziś przychodzę do Was z dwiema nominacjami - zaległym zaproszeniem do wykonania Zimowego Tagu Książkowego od Marty i całkiem świeżutkim, otrzymanym od Wiktora, do odpowiedzi na pytania w ramach Liebster Blog Award. Zapraszam!

Liebster Blog Award

Źródło

1. Wiążesz swoją przyszłość z blogiem lub po prostu książkami? 

Bardzo bym tego chciała, chociaż jestem realistką i nie sądzę, bym stała się świetnie zarabiającą blogerką piszącą książki o tym, jak tworzyć genialne recenzje ;) Ogromnie cieszyłabym się jednak, gdyby moja praca (stała praca, do emerytury albo jeszcze dalej), miała związek z książkami. Jestem jedną z tych dziwnych osób, które nie marzą o ogromnych pieniądzach i szalonej karierze - zwykła posadka sprzedawcy w małej księgarni, bibliotece albo antykwariacie w zupełności by mi wystarczyła.

2. Czy na przestrzeni lat Twój gust literacki się zmienił?

Nie zauważyłam bardzo drastycznych zmian, chociaż z pewnością teraz, kiedy mam trochę więcej latek za sobą, chętniej sięgam po literaturę piękną, nie boję się klasyków, noblistów i innych zasłużonych literatów, których unikałam kiedyś. Nadal jednak nie ciągnie mnie do romansów, harlequinów i innych erotyków - to się nie zmieniło i myślę, że się nie zmieni.

3. Zdarza Ci się czytać kilka książek na raz?

Raczej nie. Owszem, kiedy mam mało czasu, jedną książkę na czytniku a drugą papierową, czytam je na zmianę, w dogodnych do tego miejscach. Jednak staram się poświęcić całą uwagę tylko jednej czytanej przeze mnie książce. Wiem, że fabuły mi się nie pomieszają, ale lubię całą sobą wsiąkać w wykreowany świat, a czytanie kilku książek jednocześnie mogłoby mi to utrudnić.

4. Twoja ulubiona lektura szkolna.

Kiedyś pisałam już o tym TUTAJ. Mam problem z wybraniem ulubionej lektury. Rok 1984 czytałam jeszcze zanim spotkałam swoją polonistkę, która w 3 klasie liceum zachęcała nas do zapoznania się z tą książką. Podobnie sprawy mają się z Procesem, kolejnym dziełem, w którym się wprost zakochałam. Gdybym miała podać ulubieńca, wybrałabym właśnie te dwie powieści.

5. Kto lub co zachęciło Cię do czytania?

Najpierw byli to moi rodzice, którzy czytali mi Baśnie Andersena na dobranoc (należą się im za to podziękowania - ile razy można wałkować Córkę Króla Błot lub Dziewicę Lodów?). Później długo, długo nic (poza Musierowicz i lekturami, które wcale a wcale mnie nie ciekawiły). A potem poszło z górki - od kuzynki, która podsuwała mi książki, przez chadzanie do biblioteki i słuchanie bibliotekarki, co zwykle było błędem, aż po własne, przemyślane i mniej przemyślane wybory.

6. Jakie sporty uprawiasz?

Jestem tak bardzo nie-sportowa, jak tylko się da. Od czasu do czasu lubię sobie dopiec fitnessowymi ćwiczeniami, kocham też jeździć na rowerze, ale sport nie jest dla mnie tak ważny, jak inne zajęcia. Uprzedzając kolejne pytanie: nie, nie jestem grubaskiem trzymającym książkę w jednej, a ciasto czekoladowe w drugiej ręce ;)

7. Chodzisz do teatru/opery? 

W operze nie byłam nigdy, zaś teatr lubię bardzo, choć mam trochę ograniczone pole manewru. W moim mieście brak nowych, świeżych przedstawień, jakby aktorzy i reżyserzy bali się nieznanych im jeszcze tekstów. Dlatego też do teatru chodzę tylko wtedy, gdy coś rzeczywiście mnie zachęci. 

8. Czy dzielisz pasję czytania z kimś z rodziny?

Moi rodzice czytają całkiem sporo, choć nie choć jest to bardziej słuchanie - od lat ulegli magii audiobooków i nie chce im się czytać tradycyjnych, papierowych powieści. Jednak najważniejszą osobą, z którą dzielę tę pasję, jest M. Właściwie czytamy te same książki (on z przerwami na jakiegoś Kinga), uczymy się od siebie i dzielimy wrażeniami. Myślę, że nie dałabym rady być z kimś, kto nie czyta - na całe szczęście nie muszę.

9. Masz jakieś postanowienie na ten rok?

Raczej nie. Jeśli chcę coś zrobić, po prostu to robię - a postanowienia to zbyt szumna nazwa na "rzeczy, które chciałabym zrobić, ale pewnie i tak nic z tego nie wyjdzie".

10. Sięgasz po klasykę literatury?

Tak, staram się sięgać po literaturę klasyczną, nieznaną mi lub jedynie znaną ze słyszenia. Nie ograniczam jednak tej grupy tylko do klasyki - lubię poznawać współczesnych autorów, którzy może i nie znajdą się w TOP 10 Empiku, ale warto ich czytać lub chociażby próbować ich przyswoić.

11. Twoje ulubione seriale?

Nie jestem serialową maniaczką, a do niedawna słowo 'serial' kojarzyłam tylko z Modą na sukces i Klanem. Kilka lat temu, dzięki M., zaczęłam jednak trochę lepiej poznawać serialowy świat, w którym niekoniecznie każdy z każdym śpi i nikt nie dostaje amnezji. Ulubieńcami są Synowie Anarchii, choć nie obejrzałam ostatniego sezonu, bo twórcy już trochę przesadzili. Jednak mam do niego sentyment i świetnie mi się go oglądało. Do stawki koniecznie trzeba dodać naszego rodzimego Pitbulla - zwłaszcza pierwszy i drugi sezon - The Walking Dead, Grę o tron (chociaż chyba wolę książki), American horror story i wspominany przeze mnie niedawno serial True Detective. 

To by było na tyle, jeśli chodzi o LBA. Za nominację pięknie dziękuję Wiktorowi :)

Źródło

Kakao - książka, która rozgrzewa serce

Z takimi książkami zawsze mam problem - nie przepadam za rozgrzewającymi serce lekturami. Wolę, kiedy coś mrozi mi krew w żyłach lub tak druzgoce, że żadne kakao na to nie pomoże. Gdybym jednak miała wybrać książkę, na której wspomnienie robi mi się przyjemnie w środku, wybór padłby na Zabić drozda Harper Lee. Choć ta powieść ma w sobie wiele smutku, jest też piękną historią o magii dzieciństwa, rodzinnym cieple i akceptacji inności. Myślę, że w zimowe wieczory mogłaby porządnie rozgrzać każde, nawet najbardziej zmrożone serce.

Śnieg - książka z białą okładką

Nie taka całkiem biała, ale z pewnością pasująca do tematu - zarówno stylistyką okładki, jak i zawartością ;)

Mikołaj - gruba książka lub długa seria

Tu chyba warto byłoby przywołać Pieśni Lodu i Ognia, które już są grubaśną serią, a jeszcze trochę przed nami (oczywiście o ile Martin postanowi się zlitować nad czytelnikami i wreszcie wyda kolejne części). Świetna lektura nie tylko na zimowe dni - teraz, gdy śniegu prawie nie widać, a o Mikołaju trzeba zapomnieć na kolejne miesiące, powieści Martina mogą być cudowną odskocznią od szarugi za oknem.

Rózga - książka, której czytanie było męką

Męką z pewnością było czytanie Oziminy Berenta, ale to studenckie czasy, więc się nie liczą ;) Nie pamiętam swojej największej męczarni, no może oprócz Pinokia, do przeczytania którego mnie zmuszono. Chyba nawet te najgorsze książki nie są dla mnie aż tak straszne, by ich czytanie było męką. Wystarczy uzbroić się w ironiczny uśmiech i wybierać co lepsze perełki, o których potem można napisać.

Prezent - bardzo dobra książka, którą możesz polecić każdemu

Nie znam książki, którą mogę polecić każdemu - taka książka nie istnieje. Mogę jednak polecić moje ulubione powieści licząc na to, że ktoś ucieszy się z nich tak, jak ja. O Orwellu i Kafce już wspominać nie będę, za to chętnie napomknę o Milanie Kunderze, którego sprezentowałabym każdemu inteligentnemu czytelnikowi, który potrafi wyjść poza samą historię i skupić się na odczuciach. Ostatnio powieści Kundery są doskonałym prezentem dla mnie, więc czemu nie dla wszystkich? :)

I to by był koniec moich odpowiedzi. Za zaproszenie do wykonania zimowego, lekko spóźnionego tagu, dziękuję Marcie :) 

Tym razem również nikogo nie nominuję - każdy, kto ma ochotę, niech wykona tagi u siebie :)

Świąteczny berek książkowy

Wszystkie grafiki pochodzą z tej strony

 

Dziś przychodzę do Was z kolejnym TAGiem. Tym razem nominację otrzymałam od Erny Eltzner - autorki bloga Majuskuła. 

Serdecznie zapraszam :)

 

 Lektura na zimowe wieczory

Idealną zimową książką jest Bielszy odcień śmierci Bernarda Miniera, o ile lubicie lektury z dreszczykiem. Akcja powieści rozgrywa się w mroźnych Pirenejach, klimat jest wręcz przytłaczający a zagadka zmrozi krew niejednemu śmiałkowi. Czyta się ją doskonale, gdy za oknem wieje i śnieży.

Bohater, na myśl o którym robi ci się zimno

Buka! Przecież to oczywiste. Nikt nie może się z nią równać - nawet Królowa Śniegu.

Potrawa z książki, która powinna znaleźć się na twoim świątecznym stole

Hmm z chęcią zobaczyłabym tam mięsiwa, którymi zajadał się Eberhard Mock. Ślinka zawsze ciekła mi na samą myśl o smakołykach z restauracji starego Breslau. Poza tym mogłabym zjeść mięso w Wigilię ;)

 Bohater, który jest wspaniałym towarzyszem

Tu z pewnością mogłabym długo wymieniać - Partick i Bubba z powieści Dennisa Lehane, Jaskier z sagi o Wiedźminie, Tyrion z Pieśni Lodu i Ognia. Wolałabym mieć ich wszystkich przy sobie.

 Bohater, z którym chciałabyś pośpiewać świąteczne piosenki

Szczerze nie cierpię świątecznych piosenek (kolęd i tych kawałków o Rudolfie). Jednak gdybym miała wybierać śpiewanie z kimkolwiek, wybór padłby na mojego ulubionego wampira. Lestat jako gwiazda rocka nadałby się idealnie.

 Książka lub seria, którą chciałabyś dostać pod choinkę

Tu wybór jest bajecznie prosty - Middlesex Jeffreya Eugenidesa. O tej książce marzę od dłuższego czasu i jeśli nie zobaczę jej pod choinką, przestaję wierzyć w świętego M.

 Książka, która przepełnia cię rodzinną atmosferą

Wspominałam o tej książce przy okazji innego tagu, to jedna z moich ukochanych historii, do której lubię wracać. Mowa o Zagubionych chłopcach Orsona Scotta Carda. Rodzina jest w tej powieści niesamowicie ważna. 

Anegdotka związana z tobą, książkami i

świętami

Niestety nie jestem w stanie przypomnieć sobie żadnej anegdotki, która zawierałaby te dwa elementy. 

 Miejsce, świat książkowy, w którym chciałabyś świętować tę noc

Nie obraziłabym się na Sylwestra po drugiej stronie lustra. Taka impreza w towarzystwie bohaterów z Alicji w krainie czarów byłaby nie lada przeżyciem.

 Książka, która ładuje twoje baterie nadzieją

Wychodzi na to, że niezmiernie rzadko czytam książki przepełnione nadzieją. Wolę chyba smutne i tragiczne historie. Jednak jest jedna powieść, która budzi we mnie niesamowicie ciepłe uczucia. To Zabić drozda Harper Lee. Być może nowy rok zacznę właśnie od przypomnienia sobie tej lektury.

I to by było na tyle. Mam nadzieję, że chociaż trochę poczuliście magię zbliżających się świąt. Do TAGu nie nominuję nikogo - jeśli macie ochotę na tę zabawę, śmiało :) 

SWEET BOOK TAG

Dziś przychodzę do Was z przesłodkim TAGiem, do którego nominowała mnie Lunatyczka z bloga Blondie in Wonderland

– za nominację pięknie dziękuję :) A oto moje odpowiedzi:

Spokojnie znalazłabym kilka książek, które wpasowują się w to kryterium. Jednak teraz na myśl przychodzi mi zbiór opowiadań Bukowskiego Kłopoty to męska specjalność. Było to któreś z kolei spotkanie z tym autorem i może to ja miałam go już dosyć, a może te teksty okazały się gorsze od pozostałych. W każdym razie brakowało mi w nich tej surowej, zgryźliwej mądrości Bukowskiego, którą miałam możliwość poznać w innych jego dziełach. 

Moja pierwsza myśl

– Leon Płoszowski. Przez tę postać lektura Bez dogmatu była prawdziwą drogą przez mękę. Tę niechęć najlepiej opisują słowa Andrzeja Bobkowskiego: Leona Płoszowskiego należałoby przegrzmocić pokrzywami  po  gołym  tyłku,  wsadzić  mu  głowę  do  wody z  lodem  i  przez  pięć  dni  karmić solonymi sardynkami nie dając mu nic do picia. Po czym zapędzić do uczciwej pracy. Nic dodać, nic ująć. 

Chociaż uwielbiam horrory i thrillery, niewiele jest książek, które zmroziły mi krew w żyłach. Czasem udaje się to Kingowi, Minierowi czy Blackwoodowi. Jednak książką, która naprawdę mnie przeraziła jest Rok 1984 Orwella. To jedna z moich ukochanych powieści, a jej wydźwięk jest przerażający. Żaden horror nie jest w stanie przerazić mnie tak, jak wizja Orwella. No, chyba że Opowieść podręcznej

– to jest dopiero koszmar!

Raczej nie wracam do czytanych książek, choć jest kilka wyjątków. To wyżej wymieniony Rok 1984, Mechaniczna pomarańcza, dramaty Sarah Kane i Różewicza a także... saga o Wiedźminie. 

Znowu chciałabym powiedzieć o Orwellu albo o Huxleyu, ale książką, która złamała mi serce najdotkliwiej (i po której płakałam jak głupia) jest powieść Orsona Scotta Carda Zagubieni chłopcy. Uwielbiam tego autora, jego sposób pisania, humor i wyobraźnię. Tym razem oczarował mnie historią o zwykłej rodzinie, która z powodów finansowych przeprowadza się do nowego domu. Końcówka niezmiennie doprowadza mnie do rozpaczy.

Moją ulubioną książką z dzieciństwa jest zbiór baśni Hansa Christiana Andersena w tłumaczeniu Iwaszkiewicza. Rodzice czytali mi je na dobranoc, później czytałam je sama, a teraz trzymam je u siebie w domu i nie raz po nie sięgam, by przypomnieć sobie tamte chwile i zatonąć w tych niesamowitych opowieściach.

Powiedziałabym, że Rok 1984 (tak, wiem że jestem nudna), ale ona nie wprawia mnie w dobry nastrój (choć z pewnością niczego jej nie brakuje). Wybiorę zatem Regulamin tłoczni win. Choć Świat według Garpa byłby równie dobry. Regulamin... jest powieścią melancholijną, nierzadko smutną, jednak tchnie pewnego rodzaju spokojem i (dzięki stylowi Irvinga) niesamowitym humorem. Dlatego potrafi doskonale podnieść na duchu.

Do TAGu nie nominuję nikogo

– albo, jeśli tak wolicie, nominuję wszystkich, którzy mają na to ochotę :)