Trudno zliczyć ochy i achy, które wywołała Tirza Grunberga – zwłaszcza że przez 12 lat od wydania książki, miała ona czas zebrać wiele nagród. Ja od zachwytów jestem tak daleka, jak tylko można. Grunberg, choć plan miał naprawdę interesujący, poszedł na skróty zbyt wiele razy, bym mogła uznać jego prozę za coś więcej, niż łopatologiczny wykład na temat kondycji zachodniego społeczeństwa.
