"Freddie Mercury i ja" Jim Hutton - recenzja w 70 rocznicę urodzin Freddiego

Melina i Jim

  

Czy prawdziwa miłość może połączyć gwiazdę rocka, człowieka sukcesu, który zdaje się mieć dosłownie wszystko i zwykłego fryzjera, prostego i nieposiadającego wielkich pragnień? Wydawałoby się, że jest to historia napisana przez autora harlequinów a nie przez życie. A jednak ten romans przydarzył się naprawdę. I, co ważniejsze, był czymś więcej niż tylko chwilową miłostką.

Freddie Mercury był jednym z najważniejszych muzyków mojego życia, obdarzonym fantastycznym, mocnym głosem, tworzącym przejmujące i niezapomniane utwory. Był także prawdziwym perfekcjonistą (ta cecha łączyła wszystkich członków grupy Queen), opętanym wizją, którą pragnął spełnić. Ten niesamowicie skromny, zakompleksiony mężczyzna na scenie zamieniał się w prawdziwą bestię, igrającą z publicznością i popisującą się wokalnymi umiejętnościami. Jego śmierć była niepowetowaną stratą, tragedią nie tylko dla rodziny i przyjaciół, ale i dla milionów fanów, którzy tłumnie przybywali pod posiadłość Freddiego, by złożyć hołd swojemu idolowi. Jim Hutton, jego przyjaciel i wieloletni partner, opowiada o swoim życiu z Freddiem, którego nie znaliśmy. O kapryśnym i humorzastym mężczyźnie, który potrafił gniewać się całymi dniami o bzdury, by później ot tak o wszystkim zapomnieć. O cudownym, słodkim człowieku, skorym do obdarowywania ukochanych przyjaciół, nazywanych Rodziną, wszystkim, co najlepsze – biżuterią, pieniędzmi, perfumami. O imprezowiczu, który u boku swojego mężczyzny wyciszył się i uspokoił, choć niestety nie na tyle szybko, by uniknąć tragicznego losu.

Freddie Mercury i ja to prawdziwa gratka dla wszystkich fanów artysty, którzy chcieliby choć trochę rozsunąć zasłonę i rozejrzeć się po jego prywatnym życiu, spojrzeć okiem Jima Huttona na wszystkie imprezy, wyjazdy i szalone zakupy, których Freddie nigdy sobie nie szczędził. Dla mnie ta podróż była doznaniem ambiwalentnym. Z jednej strony fantastycznie czytało mi się o miłości Freddiego do kotów czy pięknych przedmiotów, które kupował wręcz tonami, nie licząc się z kosztami. O wielkich kłótniach i jeszcze większych prezentach, kupowanych z myślą o najbliższych. Z drugiej zaś czułam się jak jeden z natrętnych pismaków, którzy czatowali pod Garden Lodge, czekając na jakiekolwiek informacje, prawdziwe bądź nie, będące pożywką dla głodnego sensacji motłochu. Czytając o ostatnich miesiącach życia Freddiego, wyniszczonego walką z AIDS, byłam bardziej niż przygnębiona, rozmyślając nie tylko o cierpieniu, którego zaznał, ale także o pięknej muzyce, która nie zdołała powstać przez jego przedwczesną śmierć. Chociaż było mi głupio, że przypatruję się najintymniejszym chwilom życia tego niesamowitego człowieka, patrzyłam dalej, wiedząc jaki będzie finał tej historii. I nie byłam w stanie powstrzymać łez.

Dlaczego Jim Hutton postanowił spisać swoje wspomnienia o ukochanym? Dlaczego opowiedział o wspólnych rytuałach, wyjazdach i cudownych chwilach spędzonych w domowym zaciszu, ale także o tragicznym, bolesnym końcu tej miłosnej przygody? Hutton wyjaśnia to pod koniec publikacji, przywołując przy tym żart Johna Deacona – ja tu tylko gram na basie. Sam brany był bowiem jedynie za ogrodnika Freddiego, jego pracownika, nie zaś kochanka, partnera czy męża, jak niejednokrotnie mówił o nim Freddie. Książka ta ma być zatem nie tylko opowieścią dotyczącą życia niesamowitego muzyka, ale także tekstem oddającym sprawiedliwość wielkiemu uczuciu, o którym mówiono niewiele – Freddie ukrywał Jima przed prasą, a sam Jim, skromny i nie lubiący robić szumu wokół swoich związków, dobrowolnie chował się w cieniu. Po śmierci Freddiego zrozumiał, że nie było to najlepszym rozwiązaniem.

Nie oczekujcie jednak literackich fajerwerków, pięknych, poetyckich zdań czy wciągającej narracji. Jim Hutton był prostym Irlandczykiem, nie bawiącym się w subtelne metafory. Swoją książkę napisał prosto acz sugestywnie. Momentami czujemy jednak, jak wkrada się do niej chaos. Autor bowiem niejednokrotnie przeskakuje z tematu na temat, snując swobodnie swoją opowieść, której struktura rozpada się raz za razem. Nie przeszkadzało mi to podczas lektury, choć niekiedy miałam ochotę zabrać się za tekst i odrobinę go złagodzić, by stał się przyjemniejszy dla oka (za to niedopatrzenie  winię jednak na Tima Wapshotta, współautora książki).

Pomimo niewielkich mankamentów książka Huttona jest pięknym świadectwem miłości i ogromnego oddania, które zdaje się nie mieć granic. Ukazuje ten rodzaj chwil w życiu człowieka, które przemykają mu przed oczami w dniu jego śmierci – to kwintesencja największego szczęścia i czarnej rozpaczy. Przepłakałam nad nią pół nocy i jestem przekonana, że poruszy także wielu z Was.

Na sam koniec pragnę zostawić Was z jednym z najpiękniejszych utworów świata, który nadal wywołuje we mnie żywe emocje, choć znam i słucham go już od lat. Wszystkiego najlepszego, Freddie!

Moja ocena książki: 6/10

Za spotkanie z Freddiem, jego mężem i kotami dziękuję

Autor: Jim Hutton, Tim Wapshott

Tytuł: Freddie Mercury i ja

Data wydania (wznowienie): 14.09.2016

Wydawnictwo: Dolnośląskie

Liczba stron: 304

 

"Czym zadziwi strefa kiwi. Nowa Zelandia - zielony raj?" Anke Richter - recenzja

 Kilka faktów o Nowej Zelandii

Fakt o Nowej Zelandii numer 1: w tym pięknym kraju żyje ponad 7 razy więcej owiec niż ludzi. Statystyki te wpłynęły na stereotyp Nowozelandczyka, który, w mniemaniu wielu obywateli świata, jest zapalonym zoofilem.

Dziennikarka Anke Richter postanowiła pożegnać się z niemiecką dyscypliną na rzecz nowozelandzkiego luzu. Jednak przeprowadzka to nie byle przelewki. I choć jednego dnia wraz z mężem uważali ten pomysł za jeden z najgenialniejszych w ich życiu, drugiego zdawał się on czymś zupełnie niemożliwym. Po długich debatach i rwaniu włosów z głowy, rodzina Richterów postanowiła przeprowadzić się do „kraju długiej, białej chmury”. Efektem tej przeprowadzki jest właśnie Czym zadziwi strefa kiwi, czyli słodko-gorzki, autoironiczny i zabawny zapis z życia w zielonej krainie.

<Fakt o Nowej Zelandii numer 2: Nowa Zelandia jest pierwszym narodem na świecie, który przyznał kobietom prawo do głosowania.

Książka Richter to nie przewodnik. Nie uświadczymy tam ciągłego zachwytu nad pięknem przyrody, opisów tras wycieczek czy wyboru najlepszych noclegów. To opowieść, w której liczy się przede wszystkim kultura – zarówno ta niemiecka jak i nowozelandzka. Autorka stara się wyciągnąć z obu tych miejsc wszystko to, co najlepsze, jednak szybko przekonuje się, że nie jest to wcale takie łatwe zadanie. Nowozelandczycy okazują się bowiem ludźmi, którzy zawsze i wszędzie są mili, nie wypytują o zajmowane stanowisko, w zamian interesując się tym, co w ich mniemaniu jest dużo ważniejsze – hobby, zainteresowanie sportem (jeśli nie uprawiasz żadnego sportu, lepiej zacznij to robić!). Dla Niemki jest to więcej niż niepojęte. Richter przyzwyczaiła się do klasowości, elitarności niektórych grup społecznych, której nijak nie da się przeskoczyć. A do tego to całe niemieckie uporządkowanie – dla wyluzowanych Nowozelandczyków to coś wręcz nie do pomyślenia. Nie dziwią więc problemy autorki, która za wszelką cenę stara się zaaklimatyzować w nowym miejscu. Zrozumienie kultury, to jedno, ale zaakceptowanie jej i przyjęcie, to zupełnie inna para kaloszy.

Fakt o Nowej Zelandii numer 3: Nowa Zelandia jest dwa razy większa od Anglii. Dlatego też określenie „mały raj” niezbyt do niej pasuje.

Właśnie pojęcie kultury, narodowości i przynależności najbardziej interesuje Richter. Poczucie obcości w nowym miejscu nie jest w tym przypadku najgorsze. Autorce sen z powiek spędza samo bycie Niemką, niemożność wymazania swojej niemieckości a także przeszłości narodu, która do najbardziej chlubnych nie należy. Próba odnalezienia siebie wśród obcej i niezrozumiałej, lecz fascynującej kultury maoryskiej, jest jednym z największych plusów Czym zadziwi strefa kiwi. Widzimy bowiem ten kłopotliwy i zawstydzający pryzmat, przez który autorka spogląda na Nową Zelandię. Nie można się go pozbyć, nie można zaakceptować – więc co zrobić?

Fakt o Nowej Zelandii numer 4: Sir Edmund Hillary, urodzony w Auckland Nowozelandczyk, jest pierwszym człowiekiem, który zdobył Mount Everest. Jest też jedną z niewielu osób, z których pod żadnym, ale to żadnym pozorem, nie można sobie stroić żartów.

Książka Richter nie byłaby tak przyjemnym i ciekawym reportażem, gdyby nie ogromna doza humoru i autoironii, które towarzyszą autorce na każdym kroku. Dzięki temu Czym zadziwi strefa kiwi jest nie tylko poważnym i bardzo dojrzałym zapisem z emigracji i próby aklimatyzacji w nowym kraju, ale także odprężającą i niekiedy rozbawiającą aż do bólu brzucha lekturą, która zapewne spodoba się nie tylko fanom Nowej Zelandii (i Władcy Pierścieni), ale także czytelnikom chcącym zająć czymś długie wieczory.

Fakt o Nowej Zelandii numer 4: Najdłuższą na świecie nazwą miejsca jest Taumatawhakatangihangakoauauotamateturipukakapikimaungahoronukupokaiwhenuakitanatahu. W skrócie Taumata jest wzgórzem wznoszącym się we wschodniej części Wyspy Północnej, a jej tłumaczenie brzmi: „wzgórze, na którym Tamatea, mężczyzna o wielkich kolanach, zdobywca gór, pożeracz ziemi, podróżujący przez ląd i może, zagrał na flecie dla swojej ukochanej”.

Czym zadziwi strefa kiwi było dla mnie dużym zaskoczeniem. Spodziewałam się zwykłej, przyjemnej powieści podróżniczej, w której znalazłabym kilka ciekawostek na temat Nowej Zelandii oraz kilka opisów miejsc, o których mogłabym marzyć. Otrzymałam zaś książkę opisującą przede wszystkim kulturę i obyczaje Nowozelandczyków z punktu widzenia trochę dziwnej Niemki o nietypowym poczuciu humoru. Oby więcej takich książek. 

Moja ocena: 7/10
 

<Autor: Anke Richter

Tytuł: Czym zadziwi strefa kiwi

Seria: Z różą wiatrów

Wydawnictwo: Dolnośląskie

Liczba stron: 360